تو ایران همه‌ی عکس‌ها ایرانن؛ سوال همیشه اینه که کجای ایران. این‌ها سرنخ‌هاییه که کشور رو به چند تا شهر محدود می‌کنن — به ترتیبی که ارزش نگاه کردن دارن.
پیش‌شماره‌ی تلفن روی تابلو و کد استان روی پلاک. یه عدد درست، کل راند رو می‌بنده.
زبان اسم مغازه‌ها، لوگوی شهرداری روی سطل زباله و ایستگاه اتوبوس، تابلوی آبی سرکوچه.
کوه کدوم طرفه، گنبد و مناره چه رنگیه، سایه‌ها به کدوم سمت افتادن.
درخت خیابونی، کولر روی بوم، جوی آب، رنگ تاکسی. تنها قطعی نیستن ولی کنار هم خیلی می‌گن.
شماره‌ی ثابت روی تابلوی مغازه‌ها با کد شهر شروع می‌شه؛ همون سه رقم اول جواب راند رو می‌ده: ۰۲۱ تهران، ۰۳۱ اصفهان، ۰۵۱ مشهد، ۰۷۱ شیراز، ۰۴۱ تبریز، ۰۶۱ اهواز.
بقیه‌ی پرتکرارها: ۰۲۶ کرج، ۰۲۵ قم، ۰۳۵ یزد، ۰۳۴ کرمان، ۰۱۳ رشت، ۰۱۱ مازندران، ۰۱۷ گرگان، ۰۷۶ بندرعباس، ۰۷۷ بوشهر، ۰۵۴ زاهدان.
اون کادر جدا با دو رقم، سمت راست پلاک، کد استانه. اگه هر دو رقمش یکیه (۱۱، ۲۲، ۳۳، ۴۴، ۵۵، ۶۶، ۷۷، ۸۸، ۹۹) تقریباً همیشه تهرانه.
تو شهرهای کوچیک بیشتر پلاک‌ها یه کد دارن؛ اگه کدها قاطی و رنگارنگن، پای یه مسیر ترانزیتی یا شهر زیارتی و توریستی وسطی.
تابلوی مغازه با اسم ترکی (سؤیوش، آیدین، ساوالان، گونش) یعنی شمال‌غرب: تبریز، ارومیه، اردبیل، زنجان.
اسم کردی (هه‌ورامان، زاگرس، کوردستان) = سنندج و کرمانشاه؛ تابلوی دوزبانه‌ی فارسی-عربی = خوزستان.
پسوند فامیلی روی تابلو خیلی لو می‌ده: «زاده» و «پور» جنوب، «نژاد» و «یان» مرکز، «اف» و «لو» شمال‌غرب، «ئی» و «پناه» غرب.
فقط پنج شهر مترو دارن: تهران، مشهد، اصفهان، شیراز، تبریز. دیدن سردر مترو یعنی یکی از همین‌هاست.
خط اتوبوس تندرو با ایستگاه وسط خیابون و جدول بلند، بیشتر تهران و بعدش تبریز و اصفهان و مشهده.
تاکسی زرد با نوار مشکی = تهران؛ سبز خطی هم تهرانه. شهرهای دیگه رنگ خودشون رو دارن — نارنجی، آبی، کرم.
اگه کوه بلند سمت شماله و شهر تا پاش بالا رفته، تهران یا کرجه. کوه جنوب شهر = اصفهان (صفه). کوه شرق = شیراز.
گنبد طلا از دور = حرم مشهد یا قم. گنبد فیروزه‌ای با کاشی = اصفهان و یزد و شیراز.
تو ایران نصف‌روز خورشید جنوبه، پس سایه‌ها رو به شماله؛ با همین می‌شه فهمید دوربین کدوم طرف رو نگاه می‌کنه.
روی سطل زباله، ایستگاه اتوبوس و تابلوی پارک، لوگو و اسم شهرداری همون شهر نوشته شده — نزدیک شو و بخون.
اتوبوس‌های شهری هر شهر رنگ‌بندی خودشون رو دارن و معمولاً اسم شهر روی بدنه‌ست.
تابلوی آبی سرکوچه گاهی زیر اسم، نام منطقه یا ناحیه‌ی شهرداری رو هم داره — همون منطقه رو گوگل کن.
جوی روباز کنار خیابون تو تهران، شیراز و شهرهای قدیمی مرکز هست؛ تو شهرهای نوساز جنوب تقریباً نیست.
چنار تنومند = تهران و اصفهان و شیراز قدیمی. نارنج تو پیاده‌رو = شیراز. نخل = جنوب. کاج و سپیدار = شمال‌غرب.
کولر آبی جعبه‌ای روی بوم یعنی هوای خشک (مرکز و کویر). شهرهای شرجی جنوب و شمال بیشتر اسپلیت دارن.
آجر قرمز = شمال‌غرب. سنگ سفید و تراورتن = تهران نوساز. آجر کرم و کاشی = اصفهان و یزد. سیمان و رنگ روشن = جنوب.
سردر مترو تو عکس یعنی جواب یکی از همین پنج تاست.
اول منطقه رو حدس بزن، بعد استان رو. روی هر استان بزن تا سرنخ‌های خودش رو ببینی.
پیش‌شماره‌ی تلفن ثابت روی تابلوی مغازه‌ها. هر استان کد سه‌رقمی خودش رو داره — ۰۲۱ تهران، ۰۳۱ اصفهان، ۰۵۱ مشهد — و تقریباً نصف تابلوهای کشور یه شماره‌ی ثابت دارن.
کادر کوچیک سمت راست پلاک کد استانه. کدهای دورقمی تکراری مثل ۱۱، ۲۲ و ۳۳ تقریباً همیشه تهرانن؛ ولی ماشین جابه‌جا می‌شه، پس پلاک رو کنار سرنخ‌های دیگه بخون.
تو ایران ظهر خورشید سمت جنوبه، پس سایه‌ها رو به شمال می‌افتن. کوه البرز هم تو تهران و کرج سمت شماله و تو اصفهان کوه صفه سمت جنوب.
پنج شهر: تهران، مشهد، اصفهان، شیراز و تبریز.
ده سوال چهارگزینه‌ای، هر بار یه سری تازه. بدون ثبت‌نام، بدون ساعت — فقط برای این‌که ببینی کجای کارت می‌لنگه.